Sunday, July 1, 2012

Youssef Sadigh



یوسف صدیق (گیلراد)
________________
بی بی

کودک  شعر است.
مادر  شعر است.
حقیقت  شعر است.
شعر  زیبایی ست. 
.  .  .  .
تارهای صدایم را 
در سکوت و دغدغه می بافم.
از تارهای صدایم پلی می سازم.
از پل عبور می کنم
و به شعریت زن می رسم
به شعریت ایستادن  و شکفتن.
.  .  .  .
خانه  روشن می شود.
شعر ترانه می شود.
ترانه  پروانه می شود، بال می زند.
زندگی
ورق های بازی را روی میز می چیند. 
زن
از پشت میله ها می آید و 
پشت میز می نشیند.
این بار ، " بی بی"
جایگزین " آس"  می شود.
"سرباز"  کلاه از سر برمی دارد.
و "شاه" سکته می کند.
.  .  .  .
کودک می خندد. مادر می خندد.
حقیقت می خندد. 
شعر بال می زند. شعر بال می زند.

اردیبهشت  ۱۳۹۱
______________
 

No comments:

There was an error in this gadget