NADER SOHRABI

_____________________ 

Photographed by Jacob Sutton, 2007
____________

نادر سهرابی

مرد سر چهار راه چیزی نمینواخت                                              

زمستان بی هوا

انگشتش را به بازی گرفته بود

نترس

نترس دختر فال فروش بی سرنوشته ها

بیا شعر بخوانیم با صدای دیوار

بیا حرف اجاق و چای داغ بزنیم

یادت نیست

تو از حوصله دریا سر رفته ای

دستت از مادری گریان رها شده

انوقتها که دور نزدیکتر بود

سرت  را بالا بگیر

دارد رفتگر پاییز کوچه را بدرقه میکند

دارند برف پاک کن ها به استقبال باران دست تکان میدهند

همه چیز خوب خوب خوب است

دستت را رها کن در بی هوا برقص

با صدای ساز مردی

که زمستان بی حواس

انگشتش را فراموش کرده است.

                                          

                                                                                

___________

NADER SOHRABI

___________________

Michelle Brea
_______________________

نادر سهرابی

کودکیم چیزی کم نداشت

روی دوش پدر
دوشا دوش دیوارها
آنقدر بالا که خیابان در نگاهم دور می شد
تا خطوط مقدم نامه ای به ما
تا پدری به رنگ ضد هوایی
خرد سالگیم
در پناهگاه و آژیر خطر لکنت شد
مهد کودک را
دختران عرب به دامن های برق برقشان جارو...ه
هفته به هفته
بوی قلیه ماهی
ماه به ماه
لا جرم ترین شکل نوشیدن از کارون
که سال به سال
کوچکتر شد
بزرگتر شدم
تا به دبستان عبور از خیابان ماهی فروش ها
که به قول کولیان اهوازی
ابتدایش میان دریاست
انجا که قایق ها نخی را سبک سنگین می کنند
که به جان ماهی بسته
شکل پدر به جان ما
که به هر قیمتی
زنده اش را از آب گرفتیم
.
.
.
.
ادامه ام نوجوانی دویده در تهران
و فوج فوج سال هایی
که بزرگترم نمی کنند

__

Pink Floyd: Let There Be More Light - an early Roger Waters composition from A Saucerful of Secrets, 1968

_______________

NADER SOHRABI

_____________

Nickolas Muray:
A series showing performances by ballet dancer Ted Shawn

______________

نادر سهرابی

همین که به احترام خیابان هرزگی کنی و بگذری
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه برگردی

به خستگی غریبه پیراهنی
به آهستگی لبهای پدری
با همین های هرازچندگاه
مرا به صدای مادرم فروغ آوردهای
با دست در دست تو خط به خط جاده را
با در کنار تو املای صحیح نگاه را نوشتم
سهمت اندازه ی تمام روبروهاست
که هر آینه از زیباییت پر میشوم
چشمم با ضمایر اشاره میرقصد ودور
چشمت
گوشه ای ندارد و
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه گیجم
اینکه باد دامنت را تا پای درخت بالا بیاورد
میوه ها نچیدنیند و
مادران جهنمی
بی گناه
گناه کار نگاه
ببین
آغوش های پی در پی و سنگری متروک
و استخوان های سربازی را
که تنها شلیکش
هرروز از آبی منظره می گذشت.ه

_______________