Tuesday, December 1, 2009

Fariba Sedighim

_______________


فریبا صدیقیم
________________

نمی آید امشب! از پلک های شعر یخ می پرد





این ستاره ها
ه ه ه ه ه ه چه بی قواره خالکوبی شده اند به آسمان
و این ماه
ه ه ه ه این ماه
ه ه ه ه ه ه ه این عجوزه ی ناتمام!ه

خیال خودکشی ندارم
فنجان چای حواسم را به اندازه ی کافی پرت می کند
و فراموشی
ه ه ه ه ه ه این فراموشی نحس
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه آتش سیگار را روی دست هایم خاموش می کند

هنوزگاهی
ه ه ه ه ه ه ه روز از شب شروع می شود
این شال و بارانی قرمز روی دیوار افسردگی می گیرند
و داروهای آرام بخش
قدرت خواب کردن عقربه های ساعت را ندارند
این دقیقه های تنگ
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه دل تنگ
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه از من عبور می کنند
وتو
آبنباتی که در دهانم آب می شوی
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه کوچک
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه کوچک
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه کوچک
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه کوچک

______________

1 comment:

آذر کیانی said...

سلام عزیز.خیلی خوب حال وهوای نرسیدن رو توصیف کردی.ممنون

There was an error in this gadget