Tuesday, September 1, 2009

Reza Maghsadi

____________



رضا مقصدی

________________

ه"با کشورم چه رفته ست"*ه



به خاطره ی چاک چاک سعید سلطانپور


هم اینک، سیمای صمیمی ِ سعید سلطانپور پیش چشم من است. امواج انسانی، در خیابان جام جم تهران اورا در حلقه ی مهربانش فرا گرفته است. قامت بلند وُ سپیدی موی وُ سیاهی ِ لباسش از دور دیده می شود. در میان ِ هیجان ِ جان های شوریده – آرام وُ آهسته – با لبخندی کم رنگ به پیش می آید. گهگاه – با مکثی کوتاه – سرش رابه سمت ِ سئوالی برمی گردا َند. سیلاب ِ جمعیت – دمبدم – سرریز می کند. مردم او را چونان نگینی در میان گرفته اند.
ه ه ههه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ههه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه هه ه ههه هه
از میان شاعران مشروطه شاید تنها عارف قزوینی از چنین حمایتی بهره مند است.هه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
سر انجام، جمعیت راه باز می کند. سعید – شور انگیز و حماسه وار – در نم نم ِ نوازشهای نازک ِ باران ِ شبانگاهی و در میان ِ کف زدن های دنباله دار به پشت ِ"تریبون انستیتو گوته" راه می یابد. به یقین می داند: «تنها صداست که می مانَد». آنگاه آرام و آهسته می خوانَد :ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه هه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه هه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ههه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه هه ه ههه هه هه هه ه ه ههه هه
دانی که چنگ و عود چه تقریر می کنند
پنهان خورید باده، که تعزیر می کنند

سپس شوریده وُ شعله ور فریاد می کشد : (با کشورم چه رفته ست)ه
دیری نمی گذرد در سال شصت در شب ِ دامادیش به دام ِ جانیان ِ تازه از راه رسیده می افتد و در اندک مدتی صدای سپیدش سوراخ سوراخ می شود و از بلندای ِ خود، فرومی افتد. اما نمی میرد. خانه به خانه. سینه به سینه. مرز به مرز، قد، راست می کند.اکنون همین جاست. در درون ِ خون ِ ماست.بالنده تر وُ شکوفاتر، مرا. ترا. مارا به نام می خوانَد. ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه هه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه هه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
صدا در صدایش می دهم وُ می خوانم:ه


ه"باکشورم چه رفته ست"ه




آغاز ِ خاطرات ِ من از توست
آواز ِ غمگنانه ی این دل، نیز.
ه
دیشب که در گلوی گیاه ِ من
بار ِ دگر صدای تو گل داد
دانستم:
ه
تا خاک ِ من
از زخم ِ دیر ساله ی اهریمن
خنیاگر ِ خزان ِ درخت است
من، همصدای سبز ِ تو خواهم ماند.
ه


بگذار بر دریچه ی تاریکم
آهنگ ِ ماه نباشد.
ه
بگذار چشمه ام
از سنگلاخ ِ تیره ی اندوه بگذرد.
ه
شادابی ِ شکوفه ی آن آرزوی دور
رؤیای نازنین ِ مرا رنگ می زند.
ه


هر جا پرنده ای
دلخسته ی کرشمه ی باغ است
هر جا دلی
پژواک ِ تابناک ِ چراغ است
هرجا سپیده ای
پیغام ِ روسفیدی ِ روز است
آواز ِ ارغوان ِ تو جاری ست.
ه

در جاری ِ همیشه ی آن جویبار نور
جان ِ من وُ جوانه ی شاداب ِ تو یکی ست.
ه

دیشب ترا دوباره صدا کردم
یعنی:
ه
تاریکی ِ کرانه ی ما را، ستاره وار!ه
بار ِ دگر ترانه ی شفاف ِ تو شکست.ه
وقتی که از بلندی ِ جانت
فریاد برکشیدی:
ه
"با کشورم چه رفته ست!"**
ه




____________




ه* کانون نویسندگان ایران( درتبعید) در شانزدهم آبان ماه 1376 جشنواره ی سی امین سال تأ سیس کانون نویسندگان ایران رادر کلن( آلمان) برگزار کرد. این شعر و نوشته در آنجا خوانده شد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه هه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه



ه** سطری از شعر سعید سلطانپور
___________

1 comment:

آذر کیانی said...

سلام. لیکن شنیده ام که شب تیره -هرچه هست-آخر ز تنگه های سحرگه گذر کند..شاملو گفته و یاد هردو گرامی باد...ممنون

There was an error in this gadget