Friday, January 1, 2010

Fariba Sedighim

_______________


فریبا صدیقیم
_____________________

شال



خیابان شال درازی است که دیروز از گردن زنی افتاد
باد و دل پیچه ی شال
تکیه داده به نیمکت،
ه
تا گنجشک های سرگردان دانه بر چینند از میان دو سینه اش
زن و نیمکت؛ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه کج!ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ورق پاره ای درباد
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه نگاه به فصل های سوزن سوزن
ه ه ه ه ه ه ه ه زن!ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه نگاه به درشکه ای که تکه تکه زمین را با خود می برد

تنها نشسته کنار خودش
کافیین یخ زده لای انگشت ها، لای چشم ها، گوش ها
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه و این همه؛ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه تلک... تلک.... دررگ هایش

این شال به بوف کور نشسته روی درخت چقدر می آید
این شال؛
ه
وقتی که باد دورش می پیچد
وآن را روی گردن و چشم هایش تنگ تر می کند


____________________

1 comment:

آذر کیانی said...

سلام و این صحنه چقدر آشناست و خوب و خوب است.

There was an error in this gadget