Monday, March 1, 2010

Rendan March 2010

_________

World Press Photo of the Year 2009: Pietro Masturzo. “From the rooftops of Tehran; Iranian women chanting Allahu Akbar
__________

رن د آ ن

مارچ 2010
_____________

ه * فرامرز سلیمانی * فیروزه میزانی * نصرت الله مسعودی * ساقی قهرمان * مجید نفیسی * آذر کیانی * کیان خیاو* رباب محب * هومن نزهت * آزیتا قهرمان * حسین طوافی * مینو نصرت * جهانگیر صداقت فر * معصومه ضیائی * محمود معتقدی * آزاده دواچی * منصور خاکسار * شیدا محمدی * علی حاجیان زاده * منصوره اشرافی * علی اسداللهی * سرور جوان * امیر مرزبان * شهلا بهاردوست * پرزیدنت حسین شرنگ * یاشار احد صارمی * ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
___

A benefit reading in LA for Al Mutanabbi Street



بدرود کاک منصور خاکسار

منصور خاکسار - در عکس ها و آدم ها

آن سویِ برهنگی - منصور خاکسار
حقوقی: شاعری آشنا به ظرفیت های پنهان در کلام - منصور خاکسار


مهتاب - احمد رضا احمدی به ياد مهتاب ميرزائی
مرگ مهتاب - مفتون امینی


اِنتباه - محمد قائد
برندگان نهمین دورۀ جایزۀ هوشنگ گلشیری

داستان کوتاه : : تثلیث های "گائودی" - سعید کارگر
داستان کوتاه : : میان بر - فریبا صدیقیم

امیر جان صبوری : : شهر خالی ترانه ی افغانی تاجیکی

هوای عشق تو، وانگاه خواب ویرانی - دکتر رضا براهنی

گیلگمیش نخستین انسان به پوچی رسیده - پیرایه یغمایی
مینو نصرت : نگاهی به شعر : راستی چه بود آخر آن خط ؟ سروده ی نصرت الله مسعودی



Rubén Darío.Faramarz Soleimani
Billy Collins. Yashar Ahad Saremi



موسپو

پشت پرده ی رندان

____________


Behind the Seen

_______________


Virginia Woolf’s writing table at Monk’s House, Sussex, England, 1967. Photo by Gisele Freund.
_________________

این جا پشت پرده ی رندآن
____________

Happy 200th Birthday Frédéric Chopin

موسیقی - رضا براهنی
_______

Frédéric Chopin - Prelude In D Flat Major, Op. 28, No. 15 [Raindrop] (from: yama-bato, lapetitebaobab & blogut)



__




Confessional poet Robert Lowell (Mar. 1, 1917 - 1977), shot by Alfred Eisenstaedt, 1957 - LIFE

Waking in the Blue by Robert Lowell

The night attendant, a B.U. sophomore,
rouses from the mare’s-nest of his drowsy head
propped on The Meaning of Meaning.
He catwalks down our corridor.
Azure day
makes my agonized blue window bleaker.
Crows maunder on the petrified fairway.
Absence! My hearts grows tense
as though a harpoon were sparring for the kill.
(This is the house for the “mentally ill.”)

What use is my sense of humour?
I grin at Stanley, now sunk in his sixties,
once a Harvard all-American fullback,
(if such were possible!)
still hoarding the build of a boy in his twenties,
as he soaks, a ramrod
with a muscle of a seal
in his long tub,
vaguely urinous from the Victorian plumbing.
A kingly granite profile in a crimson gold-cap,
worn all day, all night,
he thinks only of his figure,
of slimming on sherbert and ginger ale—
more cut off from words than a seal.
This is the way day breaks in Bowditch Hall at McLean’s;
the hooded night lights bring out “Bobbie,”
Porcellian ‘29,
a replica of Louis XVI
without the wig—
redolent and roly-poly as a sperm whale,
as he swashbuckles about in his birthday suit
and horses at chairs.

These victorious figures of bravado ossified young.

In between the limits of day,
hours and hours go by under the crew haircuts
and slightly too little nonsensical bachelor twinkle
of the Roman Catholic attendants.
(There are no Mayflower
screwballs in the Catholic Church.)

After a hearty New England breakfast,
I weigh two hundred pounds
this morning. Cock of the walk,
I strut in my turtle-necked French sailor’s jersey
before the metal shaving mirrors,
and see the shaky future grow familiar
in the pinched, indigenous faces
of these thoroughbred mental cases,
twice my age and half my weight.
We are all old-timers,
each of us holds a locked razor.



___________



Oskar Kokoschka (Mar. 1, 1886 – 1980) was an Austrian artist, poet and playwright best known for his intense expressionistic portraits and landscapes…

Artist Oskar Kokoschka in front of self-portraits, 1949

Photographer: Herbert Gehr, LIFE


____________



Richard Wilbur (b. Mar. 1, 1921) is an American poet and literary translator. He was appointed the sixth Poet Laureate Consultant in Poetry to the Library of Congress in 1987, and twice received the Pulitzer Prize for Poetry, in 1957 and again in 1989.

June Light by Richard Wilbur

Your voice, with clear location of June days,
Called me outside the window. You were there,
Light yet composed, as in the just soft stare
Of uncontested summer all things raise
Plainly their seeming into seamless air.

Then your love looked as simple and entire
As that picked pear you tossed me, and your face
As legible as pearskin’s fleck and trace,
Which promise always wine, by mottled fire
More fatal fleshed than ever human grace.

And your gay gift—Oh when I saw it fall
Into my hands, through all that naïve light,
It seemed as blessed with truth and new delight
As must have been the first great gift of all.

Photo by Alice Dunn


_______




Birthday of the great African-American prose stylist, Ralph Ellison: March 1, 1913 - 1994…

“The act of writing requires a constant plunging back into the shadow of the past where time hovers ghostlike.” - R.E.

Original caption: Author Ralph Ellison siitting at typewriter at the American Academy in Italy, 1957

“I am a man of substance, of flesh and bone, fiber and liquids—and I might even be said to possess a mind. I am invisible, understand, simply because people refuse to see me.” —- Ralph Ellison, Invisible Man, Prologue

Photographer: James Whitmore, LIFE


___________





Voices from the Other World by James Merrill (Mar. 3, 1926 - 1995)

Presently at our touch the teacup stirred,
Then circled lazily about
From A to Z. The first voice heard
(If they are voices, these mute spellers-out)
Was that of an engineer

Originally from Cologne.
Dead in his 22nd year
Of cholera in Cairo, he had KNOWN
NO HAPPINESS. He once met Goethe, though.
Goethe had told him: PERSEVERE.

Our blind hound whined. With that, a horde
Of voices gathered above the Ouija board,
Some childish and, you might say, blurred
By sleep; one little boy
Named Will, reluctant possibly in a ruff

Like a large-lidded page out of El Greco, pulled
Back the arras for that next voice,
Cold and portentous: ALL IS LOST.
FLEE THIS HOUSE. OTTO VON THURN UND TAXIS.
OBEY. YOU HAVE NO CHOICE.

Frightened, we stopped; but tossed
Till sunrise striped the rumpled sheets with gold.
Each night since then, the moon waxes,
Small insects flit round a cold torch
We light, that sends them pattering to the porch …

But no real Sign. New voices come,
Dictate addresses, begging us to write;
Some warn of lives misspent, and all of doom
In way’s that so exhilarate
We are sleeping sound of late.

Last night the teacup shattered in a rage.
Indeed, we have grown nonchalant
Towards the other world. In the gloom here,
our elbows on the cleared
Table, we talk and smoke, pleased to be stirred

Rather by buzzings in the jasmine, by the drone
Of our own voices and poor blind Rover’s wheeze,
Than by those clamoring overhead,
Obsessed or piteous, for a commitment
We still have wit to postpone

Because, once looked at lit
By the cold reflections of the dead
Risen extinct but irresistible,
Our lives have never seemed more full, more real,
Nor the full moon more quick to chill.

Already established in the 1970s among the finest poets of his generation, Merrill made a surprising detour when he began incorporating occult messages into his work with the 500+ page book, The Changing Light at Sandover, which incorporated messages derived via Ouija boards. Sometimes described as a postmodern apocalyptic epic, the poem was published in three separate installments between 1976 and 1980, and in its entirety in 1982…


(this post was reblogged from lumpy-pudding)
___


__________________




Poet-doctor (as LIFE Magazine insists on titling him) William Carlos Williams, died March 4, 1963

The Hurricane by William Carlos Williams

The tree lay down
on the garage roof
and stretched, You
have your heaven,
it said, go to it.

(Photo of Williams w. baby, 1954 by Lisa Larsen, LIFE)




__

To sing you a good-night:

Miriam Makeba - Nonggonggo

(via toosweet4rnr)


___


March 9, 1892 was the birthday of Vita Sackville-West (d. 1962) - English novelist, poet and muse to many writers and painters…

Vita Sackville-West was a bi-sexual woman whose husband also favoured an open marriage. This allowed her to follow her desires to an unusual extent for a Victorian woman (of course being upper class helped…)

Vita Sackville-West’s relation to Virginia Woolf has been of particular interest to scholars and readers in general. Woolf to some extent wrote one of her best novels, Orlando, as a long love letter to Vita…

Photo of Vita by John Gay, 1948 - bromide fibre print (National Portrait Gallery, London)


________________



Samuel Barber (Mar. 9, 1910 - 1981), American composer…

Photo by Gordon Parks, 1955 - LIFE



______

Download

Samuel Barber - Adagio For Strings - New Zealand Symphony Orchestra ( Thank you, symphonyno2inem & parkuhr)


__



Giorgos Seferis (Mar. 13, 1900 - 1971) was one of the most important Greek poets of the 20th century, and the 1963 Nobel laureate (“for his eminent lyrical writing, inspired by a deep feeling for the Hellenic world of culture”). He was also a career diplomat in the Greek Foreign Service, culminating in his appointment as Ambassador to the UK, a post which he held from 1957 to 1962.

“I think that poetry is necessary to this modern world in which we are afflicted by fear and disquiet. Poetry has its roots in human breath - and what would we be if our breath were diminished? Poetry is an act of confidence - and who knows whether our unease is not due to a lack of confidence?” — Seferis in his Nobel Speech

The Jasmin

Whether it’s dusk
or dawn’s first light
the jasmin stays
always white.


__


Mahmoud Darwish (Mar. 13, 1941 – 2008) was a Palestinian poet and author who won numerous awards for his literary output and was regarded as the Palestinian national poet.

In Jerusalem by Mahmoud Darwish
(Translated by Fady Joudah)

In Jerusalem, and I mean within the ancient walls,
I walk from one epoch to another without a memory
to guide me. The prophets over there are sharing
the history of the holy … ascending to heaven
and returning less discouraged and melancholy, because love
and peace are holy and are coming to town.
I was walking down a slope and thinking to myself: How
do the narrators disagree over what light said about a stone?
Is it from a dimly lit stone that wars flare up?
I walk in my sleep. I stare in my sleep. I see
no one behind me. I see no one ahead of me.
All this light is for me. I walk. I become lighter. I fly
then I become another. Transfigured. Words
sprout like grass from Isaiah’s messenger
mouth: “If you don’t believe you won’t believe.”
I walk as if I were another. And my wound a white
biblical rose. And my hands like two doves
on the cross hovering and carrying the earth.
I don’t walk, I fly, I become another,
transfigured. No place and no time. So who am I?
I am no I in ascension’s presence. But I
think to myself: Alone, the prophet Mohammad
spoke classical Arabic. “And then what?”
Then what? A woman soldier shouted:
Is that you again? Didn’t I kill you?
I said: You killed me … and I forgot, like you, to die.


________


Mircea Eliade (March 13, 1907 – 1986) was a Romanian historian of religion, fiction writer, philosopher, and professor at the University of Chicago…

From Myth and Reality, 1963:

“Myth is an extremely complex cultural reality, which can be approached and interpreted from various and complementary viewpoints. Speaking for myself, the definition that seems least inadequate because most embracing is this: Myth narrates a sacred history; it relates an event that took place in primordial Time, the fabled time of the “beginnings.” In other words myth tells how, through the deeds of Supernatural Beings, a reality came into existence, be it the whole of reality, the Cosmos, or only a fragment of reality — an island, a species of plant, a particular kind of human behavior, an institution. Myth, then, is always an account of a “creation”; it relates how something was produced, began to be. Myth tells only of that which really happened, which manifested itself completely. In short, myths describe the various and sometimes dramatic breakthroughs of the sacred (or the “supernatural”) into the World. It is this sudden breakthrough of the sacred that really establishes the World and makes it what it is today. Furthermore, it is as a result of the intervention of Supernatural Beings that man himself is what he is today, a mortal, sexed, and cultural being.”

Photo of Eliade as ‘the myopic adolescent’…

__________



Paul Heyse (March 15, 1830 - 1914) was a German poet, playwright and fiction writer who received the Nobel Prize in 1910 at age 80 - “as a tribute to the consummate artistry, permeated with idealism, which he has demonstrated during his long productive career as a lyric poet, dramatist, novelist and writer of world-renowned short stories.”

Photo of Heyse c. 1878 by Franz Hanfstaengl




____

César Vallejo was a Peruvian poet, born March 16, 1892. He came to Europe as an exile in 1923 after running afoul of the government for instigating partisan activity at home. He spent his remaining 15 years in Europe, mainly Paris, but also visiting the Soviet Union and Spain…

Paris, October 1936

From all of this I am the only one who leaves.
From this bench I go away, from my pants,
from my great situation, from my actions,
from my number split side to side,
from all of this I am the only one who leaves.

From the Champs Elysées or as the strange
alley of the Moon makes a turn,
my death goes away, my cradle leaves,
and, surrounded by people, alone, cut loose,
my human resemblance turns around
and dispatches its shadows one by one.

And I move away from everything, since everything
remains to create my alibi:
my shoe, its eyelet, as well as its mud
and even the bend in the elbow
of my own buttoned shirt.





________


Sully Prudhomme, the very first Nobel Literature Laureate (1901), was born Mar. 16, 1839 (d. 1907).

His poetry has not aged well…


___



Urmuz (Mar. 17, 1883 - 1923), Romanian author of absurd prose and provocative avantgarde nonsense…

This has not been translated into English yet, as far as I know:

Fabulă

Cică nişte cronicari
Duceau lipsă de şalvari.
Şi-au rugat pe Rapaport
Să le dea un paşaport.
Rapaport cel drăgălaş
Juca un carambolaj,
Neştiind că-Aristotel
Nu văzuse ostropel.
“Galileu! O, Galileu!”
Strigă el atunci mereu –
“Nu mai trage de urechi
Ale tale ghete vechi.”
Galileu scoate-o sinteză
Din redingota franceză,
Şi exclamă: ”Sarafoff,
Serveşte-te de cartof!”

(Once the historians were in need of slippers, so they begged Rapaport to give them a passport. Rapaport, the cutey, was playing a game of billiards without knowing that Aristotle had not seen the stew. “Galileo, oh Galileo” - he would often yell - “Stop pullling the ears off your old boots.” Galileo pulled a synthesis out of his French smoking jacket and exclaimed: “Sarafoff, why don’t you serve yourself some potatoes!”)

Portrait of Urmuz by Mirela Muscan



_____________



French symbolist poet, Stéphane Mallarmé: Mar. 18, 1842 - 1898

The Tomb of Edgar Allan Poe

Such as eternity at last transforms into Himself,
The Poet rouses with two-edged naked sword,
His century terrified at having ignored
Death triumphant in so strange a voice!

They, like a spasm of the Hydra, hearing the angel
Once grant a purer sense to the words of the tribe,
Loudly proclaimed it a magic potion, imbibed
From some tidal brew black, and dishonourable.

If our imagination can carve no bas-relief
From hostile soil and cloud, O grief,
With which to deck Poe’s dazzling sepulchre,

Let your granite at least mark a boundary forever,
Calm block fallen here from some dark disaster,
To dark flights of Blasphemy scattered through the future.


(Etching by Gaugain…)


___





Russian composer, Nikolai Rimsky-Korsakov: Mar. 18, 1844 - 1908


____


The grand old man of New England poetry, Robert Frost was born March 26, 1874 (d. 1963). His poetry captured the colloquial speech patterns of the people of his day with unerring accuracy.

Photo: Robert Frost, 1959 - Gordon Parks, LIFE


__


Gregory Corso, the brat of the Beat circle, b. March 26, 1930 - d. 2001…

Photo of Corso at Acropolis, 1959 - James Burke, LIFE



__


March 26 is also the birthday of a great American dramatist, Tennessee Williams (1911 - 1983), author of classic plays such as The Glass Menagerie (1945), A Streetcar Named Desire in 1948, Cat on a Hot Tin Roof in 1955 and The Night of the Iguana (1961)…

Photo of TW by Eliot Elisofon, 1947 - LIFE



___

On March 26, 1892 Walt Whitman died at the age of 72…

“Nothing now remains but a sweet & rich memory - now more beautiful, all time, all life, all the earth.” — Walt Whitman



____________


On March 28, 1941 British feminist author committed suicide by drowning in the River Ouse near her home.


"But oh how entirely I live in my imagination; how completely dependent upon spurts of thought, coming as I walk, as I sit; things churning up in my mind and so making a perpetual pageant, which is to be my happiness."
__


MUSPO

_________



MUSPO

__________


حبك قد ارقني - كريمة الصقلي



بانوجان - سیما بینا


Hovern Enkan (Cool Breeze)



__

Yadegari

______________



شیدا محمدی

_______________



sava ~ stances

sava is a german folk & medieval band. members are birgit muggenthaler (schandmaul) and oliver sa tyr (faun). they have recorded their first album, aire, in 2004 under the label curzweyhl. in 2008 their latest album, metamorphosis, has been published via banshee records. (quotation)
____

Yadegari

____________


منصور خاکسار با دوستان در عکس ها


















____________

Mohammad Hoghughi, Mansour Khaksar

________________


منصور خاکسار

______________________

حقوقی: شاعری آشنا به ظرفیت های پنهان در کلام


جمعه دوم جولای ۲۰۰۹ از سایت ایران امروز و در گزارش کوتاهی خواندم: "محمد حقوقی، شاعر و منتقد ادبی به علت نارسایی قلبی و کلیوی، عصر روز دوشنبه هفتم تیرماه ۱۳۸۸ در سن ۷۲ سالگی در بیمارستان خورشید شهر اصفهان درگذشت."ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
نمی دانم چرا بر مرگ حقوقی ـ حتا از همین گزارش کوتاه و آزاردهنده ـ غبطه خوردم. نه اینکه ارزش زندگی پربار ادبی او را نادیده بگیرم و یا دریغ خوار مرگ او در این شرایط نباشم. نه. تنها به آنی از ذهنم گذشت که دیری است گزارش خوانِ دوستانی شده ام که در پی هم ـ و نه دور و نه دیر ـ می روند. با سنی نزدیک به من و اگر هم بیش، نه به سالیانی چندان.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
مرگی که با من تاکنون میانه خوبی نداشته است. هر چند به جستن اش زیادی برخاسته ام.ه
محمد حقوقی را، من از همان موقع که نخستین کوششِ گروهی مان در دو منطقه جنوب و اصفهان، در دو دفتر ادبی، در آغاز دهه ی چهل به بار نشسته بود، شناختم.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
دو دفتری که پذیرفته بود، ویژه هنر و ادبیات باشد، با تکیه بر تجربه ی زنده ی بومی مان و پرهیز از تکراری که جان و ذهنِ مرکزنشینان را پر کرده بود. و جالب آنکه هر دو دفتر با استقبال دوستداران ادب جدی روبرو شده بود. "کانون نویسندگان ایران" در اطلاعیه بزرگداشت خود از حقوقی، او را شاعری مستقل و آزاداندیش ـ اگرچه به ظاهر دور از اجتماع خشمگین ـ معرفی میکند. در این اشاره ـ از هر قلمی است ـ حقیقتی است که من در نخستین برخوردم با حقوقی دریافتم. حقوقی در سال 1344 و پیش از آنکه به آبادان بیاید، با تفکر من در جنوب آشنا بود و می دانست که من با روحیه ای که آن زمان، ادبیات را از هر حس و شورِ پیش برنده ای تهی کرده بود، پیوندی ندارم. تمایل او به بودن با من ـ در سفرش به آبادان ـ با اینکه دوستان شناخته شده ای در همان حال و هوا داشت ـ هیچ دلیلی جز گرایش درونی او نداشت.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
در آن دیدار سخنی بین ما جز در کار شعر و ادبیات، نرفت. با این هم اندیشی که هر شعر خوب، خواه غزلِ حافظ باشد و خواه ناقوس نیما، در شوریده ترین لحظه ی خودنمایی اش، بازتابی از شعور شاعر است.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
محمد حقوقی با طرح بحث خود در دفاع از شعر نو ـ کی مرده، کی بجاست ـ در محافل ادبی و بین ما در جنوب، گل کرده بود.
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
شاعری که در "زوایا و مدارات" و "شرقی ها" کوشید با نشان دادن شکل ظریف و موجزی، بی آنکه فاصله ی شعری خود را با نثر فراموش کند، به جوهر شعر نیمایی نزدیک شود. ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
محمد حقوقی معلم ادبیات بود و اندوخته های فراوانی از ادبیات گذشته داشت. آگاهی او با ملاک و معیارهای درونی و ضروری شعر، براساس اندیشه ورزی های روزانه اش در کار نام آوران بزرگِ شعر ما، در شعرهای او جای برجسته ای دارد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
به گمان من، حساسیت های زبانی ـ عاطفی و عناصر فکری حقوقی را در شعرهایش به هنگامی می توان دریافت که از درون آن اندوخته ها به شعر حقوقی نزدیک شد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
...

من بر اسب سرخ
گدازان
در شکار ماهی دیگر
در مدار دایره های بلند و مجنون فریاد کرد
آنجا کز خون سرخِ خورشید آغشته بود
ه ـ ماهیان سرخ کجایید
ه ـ ماهیان سرخ دهان بگشایید
یونسی دیگر
از بیکران مستی، در آبهای بادیه می سوزد.ه

ه(از شعر "در خط استوایی")ه

با درنگی بر آن اندوخته ها، رگه ی فکری و خصوصیات عاطفی شاعر را در شعر بیابیم.ه
حقوقی با استفاده از اشراق و نگرش فلسفی سهروردی و همچنین اسطوره توراتی نامیرای یونس ـ ذوالنون ـ چرخشی سمبولیستی به حوادثِ اجتماعی روز می کند.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
شعری با فرمی مدرن، که از ذخایر کهن و اسطوره های آن صیقل یافته است.ه
شعر در کار حقوقی در کلمه دگرگون می شود. به وسیله صدا و وزن و ظرفیت های استعاری و تمثیلی پنهان در کلمه. به گونه ای که شعر در هاله ی این شکل از کلام و منطق حسی پذیرفته اش، یکپارچه و با قدرت پیش برود.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
مثل نسیمی که از گستره ای خوش رنگ بگذرد و رقص برگها و رنگ و بوی گلها را دو چندان کند.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
حقوقی با وفاداری به آموخته های خود از ستایش بزرگان شعر و دستاوردهای جهانی شان باز نایستاد. تجربه ی نیما را در بررسی های موشکافانه اش، ستود و بی تابی های خود را در شعر ـ که زندگی او بود ـ با شیفتگی عمیقی به ادبیات مدرن، با زبانی درخور شعر امروز بازگفت.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
حقوقی در عصر روز دوشنبه هفتم تیرماه 1388 و در آستانه ی یک جنبش مدرن اجتماعی جان سپرد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
پس از انقلاب او را یک بار بر حسب تصادف دیدم و نگران نسبت به آزادی. تا چند ماه پیش که در خانه حسن صفدری ـ شاعر ـ با او گفت وگویی تلفنی داشتم. در یادآوری از دوستی ها، صدایش جوان می نمود، اما دلشوره شعر را داشت و نگران تفننی که زبان شعر را در ایران به بیراهه می بَرَد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

جمعه ۹ مرداد ۱۳۸۸ - ۳۱ ژوييه ۲۰۰۹


____________________

Urmas Sisask: Gloria Patri, 24 Hymns For Mixed Choir: VII. Deo Gratias

Gabrieli Choir Budapest

(private recording)


__

Maftoun Amini

________________


مفتون اميني
___________________

مرگ مهتاب*



و بشنو اي آشنا
كه مي‌بيني همه روزه، در ساعت عصر، آفتاب مي‌رود.ه
ماه بيرون آمده نيز رفتني‌ست
امّا
در وقت‌هاي پَسينه‌ي شب.
ه


آنجا، در غروب خورشيد

چراغي را از روشنايي برمي‌دارند
و اينجا، در غروب ماه
چراغي را از تاريكي.
ه
آنجا، رفتن آفتاب در ميان هياهوي زندگي‌ست
و اينجا، رفتن ماه
در سكوت تاريك قلب شب است
و در خاموشيِ مرغان و مستان.
ه


مي‌بيني

كه رفتن ماه، غم‌ انگيز‌تر است
آري، افول مهتاب، غم ديگري دارد.
ه
اين، براي آنها كه مي‌بينند
مرگِ زنده است
و براي آنها كه مي‌شنوند
زنده‌يِ‌مرگ است.
ه



چرا فقط به پدر؟
ه
چرا فقط به مادر؟
ه
مرگ مهتاب را به همه‌يِ در تاريكي نشستگان تسليت بگوييم
به همه‌ي آن هزاران دل
كه ناگهان، چون كودكان عقرب‌زده، در خود پيچيدند.
ه
به همه‌ي آنها
كه سقوط سنگين‌ترين چلچراغ‌ها را ديدند
در رنگين‌ترين مهماني‌ها.
ه
به همه‌ي آنها كه مي‌گويند
كاش همه چيز را گم كرده بوديم
ه ه ه ه ه ه ه ه ه و نه اين را ...ه


_

*
ه (در مراسم یادبود اولین سالگرد درگذشت مهتاب میرزایی)ه

_________


ataxiwardance:

Camille Saint-Saëns - Symphony No. 3 in C minor Op. 78 (The Organ Symphony) :: Adagio - Allegro moderato



__

Yadegari

___________



منصور خاکسار - محمد مختاری - ناصر رحمانی نژاد

________________



Mansour Khaksar,Mohamad Mokhtari,Nasser Rahmani Nejad


__

Ahmad Reza Ahmadi

_________________


Maxfield Parrish, The Lantern Bearers (1908)
_______________

احمدرضا احمدی

مهتاب

به ياد مهتاب ميرزائي

تابستان داغ پُر هياهو و كشدار
تابستان هنگامي ساكت شد
كه دخترك با چشمان سياهِ پهناور
كه طعم عسل داشت
با سرعتی سحابی
كه ابر از آسمان خانه‌ي ما گريخت
از اين جهان گريخت.
ه
دم به دم نفس نكشيد.ه



آن زنان
او را روي نردباني خواباندند
تا از روحش عكس بگيرند
به روي تكه‌اي چوب او را خواباندند
چوب سراسيمه آغشته به خونِ دخترك شد.
ه
از عشق به هستي و نيلوفر و اطلسي‌ها مرده بود.ه
از پنجره مي‌ديدم
پدر سر دختر را
در دست گرفته بود
كه به چوب اصابت نكند
پدر با گيسوان سفيد
ديگر نمي‌دانست كدام سر، كدام دختر.
ه



آن كس كه بر چوب خوابيده بود
آرميده بود.
ه
ديگر نه همسايه‌ي ما بود
نه دخترِ پدر.
ه
او به جهاني ديگر تعلق داشت
آن جهان نامرئی
كه كسي از آن بازنگشته است.
ه
در آفتاب تابستان مُرد
اگر چه نامش مهتاب بود.
ه



چه روز كِشدار و بي رحمی بود.
ه
اگر استغاثه‌ها و فريادهای
زنان و مردان و دختران و پسران نبود
اين روز كشدارِ ششمِ تير
قصد نداشت به پايان برسد.
ه


پسران و دختران
در شب هنگام كه اين روز كشدار گُم شد
بر جاي روح و جسمش شمع ها افروختند
روز كشدار از نور شمع ها گريخت
سرانجام شب
با حوصله آمد.
ه
ما همسايگان فقط قادر بوديم
در خفا و آشكار گريه كنيم.ه




6 /تير /1385

___

Mansour Khaksar

_________________


Antique Persian Miniature Painting, Watercolor on paper Mid 19th century
__________

منصور خاکسار
آن سوی برهنه گی




آنچه در خطه ی خیال فرهاد
خود را
به نقش بست
چه بود؟ه

که پیش از آن
که در آینه ی برابر
صد نقش شود
و خواب او را بشکند
قاب قدیمی او را گسست .ه
چه صلای خوشی
می زند این مست
که عطر پیاله اش
پر و بال از عقاب می برد
مِی زده ای
تمام شب
از لذت و اضطراب
و پلکی فرا شده
از شکوه کوه

آه
تا آفتاب بر آید
مگر این دیده
راه به خواب می برد؟ ه




به چشم اندازی پیوسته است
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه عشق
که دیگر باز گشتی نمی شناسد
و چهار فصل‌اش
به خنکای صبحی دلپذیر می‌ماند
ه ه
نه پاییزش
بر حافظه‌ی تو
خزه می‌زند
و نه زمستانش
جوانه‌ای را دفن می‌کند.ه
آی ... کوهکن
بشکن... ! ه
ه ه ه ه این آینه را
که روبرویت به زشتی آویخته است
و زندگی را
به سفسطه‌ی تقویم‌ها می سپرد.ه
که این صدای
با عشق‌ بیگانه‌است
افقی ناخوش
که در رویای خفتگان می خزد
و کفن‌ها را
ه ه ه ه ه شب و روز
ه ه ه ه ه ه ه تازه می‌کند

ه

تنها تویی
که آنسوتر از فصول
ه ه ه ه ه ه ه ه می رویی
و چهار سوها را
ه ه وقتی که چشم به این سکون و مدار
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه خو کرده است
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه فراخ‌تر می‌کنی
آفتابی که
از پلک‌های بلند تو می‌تراود
تنها گام‌های عاشق را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه بر می‌تابد.ه
ه ه
و چه زیبا
ه ه ه به ابدیتی گمشده
ه ه ه ه ه ه ه ه ه راه می‌برد
تا تو را از هر صدای تهی جدا کند
هنوز ... !ه
چه انبوهی
درگیرِ تجربه‌ی شیرین‌اند
آنگاه که جامه را
به روشنی از خود برگرفت
تا جهان
عشق ورزی‌اش را
ه ه ه ه ه ه ه برهنه
ه ه ه ه ه ه ه ه تماشا کند




این بنا را
ه ه ه دست که باید خراب کند؟ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه شیرین!ه

وقتی که تو بی پروا
از خار و خاره می‌گذری
و زنهاری نمی‌پذیری از کس
تا عشق در ویرانی شتاب کند.ه
شاهدی
بر قله
فانوس بر می‌گیرد
و چهره‌اش
ه ه ه ه در موج مه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه بر افروخته‌ست
ای شبِ زنگی
ه ه ه ه ه با عشق بازی مکن
که ساعتِ بزرگ
اکنون بر آخرین اتفاق تاریخ
ه ه ه ه ه ه ه ه چشم دوخته است
و چشم جهانی یکدله با اوست
تا این عقاب
قله را تصرف کند.ه
و بند بند این بنا را
ه ه ه ه ه ه ه ه بلرزاند.ه
گامی پر صلابت از نزدیک
تا ضربه‌ی موعود
و ثبت نطفه _ خونی
ه ه ه ه ه ه ه خاک. ه

چه هلهله‌ی شادی
ه ه ه از بیستون می‌آید.ه
ببین شیرین!
ه
این دستِ توست
ه ه ه ه ه کز آستین فرهاد
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه بیرون می‌آید.ه

به دست و
ه ه ه ه ه آستین
سی پاره از نقشی شیرین
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه تراشید
و در دهانه‌ی سنگی
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه نشاند.ه

آینه‌ای که
ه ه ه ه در زیبایی
ه ه ه ه ه ه می‌رست
درست
به گستردگی خورشید
ه ه ه ه ه و تاریکی نمی‌شناخت!
ه
باغ بزرگی از سیب و صبح و برهنگی
و قلب کوچکی
ه ه ه ه آنسوی بردباری
ه ه ه ه ه ه که در برکه‌ی آتش
ه ه ه ه ه ه ه ه تن می‌شست.ه





افقی روشن
ه ه ه ه ه ه ازپرنده و سوسن
و نردبانی بر آویخته از ماه
خرده ریزی از الماس
و صدفی ترکیده از چشم
بر پنجره ای بلند
و دستی تکیده و کوتاه
رازِ هزار ساله ای که
بیستونش پنهان کرده بود.ه
باهمان سادگی
که از زبانِ هر عاشق می گذرد.ه

سه برگ زخمی از صدای تاریخ
که تا ناکجا
مفاهیم آزادش را می گسترد
سه دانه گوهر جادو
سه پیچک همواره سبز
بر لوحه ای که نامِ پرندگان را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه رقم می زند
و از سه رکنِ جهان
ه ه ه ه ه ه ه ه می وزد
تا
ه ه ه ه "ع"ه
ه ه ه ه ه ه ه "ش"ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه "ق"ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه را
در انسان که سوی آخر این رکن است
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه مکرر کند.ه

ه
رم کرده بود
و یا مهار از دست شیرین
به هوای عشق
ه ه ه ه بر گرفته بود
به رقص گویی
ه ه ه ه که پر گرفته بود
سُرین و سینه
ه ه به قوسِ کوه
ه ه ه ه ه ه تارانده
و دُم مارگونه
از گره باد برگذرانده
طرفه شبدیزی
بر گردونه ی زر
که وهم از خاطر
ه ه ه ه ه وا گذاشته بود

و پا سبک از دایره ی بازی
ه ه ه ه ه ه ه فراتر می برد
انگار
انبوهی پلک و پر
از هزار کبوتر
پرنده ای که دیگر
ه ه به فرمان شیرین نبود
تا سر بر کجاوه ی خسرو
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه نهد
و در رکابش
ه ه ه پهلو چرب کند
چلیپایی سر افراخته ی هفت پرده ی عشق
که از صدای قدیمی خود
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه رمیده
و شیرین را به نظرگاهی تازه
ه ه ه ه ه فراخوانده است
هی ... ! ه
ای سمندِ وحشی
کدام تلنگرِ عاشق
تو را به این در
ه ه ه ه برگردانده است؟ه



سوسوی بادپایی
ه ه ه ه ه ه ه از دور
چونان خرامی ناممکن
در گردش نگاهی می چرخد

و کوه
در مداری
ه ه از رنگ و نور
ه ه ه ه ه به گُل
ه ه ه ه ه بدل می شود
چه طول و عرضِ حجیمی دارد
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه این عبور
و چه تنگ حوصله می شود
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه عاشق
تا این توسن از شتابش بکاهد
و سایه
همان شود
که دیر زمانی ، حواس او را
ه ه ه ه ه معطر کرده است.

ه

دو سه شاخه گل
شتابزده
بر دامنِ شیرین می نهد
تا به خوشامد
ه ه نیمروز قله را
هه ه ه ه زیبا کند.ه
پلک ها را
ه به خرسندی
ه ه فرهاد چند بار بهم زده باشد؟ه
چند بار؟ه
تا جوباره ای که لحظه ای باز نمی ماند
مباد...!ه
پریشانی اش را افشا کند
باد را می شود آیا گفت
لحظه ای به عنبر
ه ه ه ه ه ه این حوالی را بیاراید؟ه
می شد ایکاش
پاییز
دست از ستیز بر می داشت
و این صفحه سنگ را
به تخته پوشی سبز مزین می کرد
تا این سوار
ه ه ه ه ه ه بر آن فرود آید


چه نعل ناشکیبایی می ساید زمان!ه
ابر و باد
از عماریِ کوه
ه ه ه ه سر بر آورده اند
که شیرین
چه هنگام فرهاد را نوازش کند
مگر جهان!ه
به خیزِ بلندش رسیده است
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه آیا؟ه
که از تمامی موانع بگذرد
و بی اعتنا به حادثه
ه ه ه ه ه ه ه با عاشق
ه ه ه ه ه ه ه سازش کند! ه



انبوهی زر
ه ه ه ه پیرایه ی او
ه ه ه ه ه ه ه از آفتاب.ه

تا بیارایدش بر مو
و رایحه اش کوه را خوشبو کند
فرسنگی راه
شانه به شانه ی فرهاد سپرد
شیرین!ه
کدام پرده را کنار می زد
که حفاظ دیده بانان را به هیچ می شمرد؟ه
دل دیوانه ی باد!
ه
و گریز بازی او در دامنش
زبانِ لال عشق و
ه ه ه ه ه ه ه هیجان فرهاد
جهان گویی

ه ه ه ه ه پروانه ای از گل و ابریشم
و اقیانوسی از حریر
که در پلک های عاشق بازی می کند


و بر عقربه های ساعت لگام می زند
تا گذر

ه ه ه از گامِ عشق
ه ه ه ه ه ه ه ه آبستن شود.ه
درنگ طولانی تر باد
این نخل ایستاده بار می خواهد
و سر از ابر می گذراند
تا پیاله ی تاریکش روشن شود.ه




این پلاس پوش کیست؟ه
روزان
سایه بر ستونِ کسرا
ه ه ه ه ه ه ه ه ه می زند
و شب
آوازش
ه ه ه به خیره
تاجداران را می آزارد
فراشده ای از کوه
که بر هیچ دامنه ای اش
ه ه ه ه ه ه آرام نیست
و از تیغ سحر
کتف به آفتاب می دارد
تا شیرین را
ه ه ه ه ه ه به هم صحبتی اش
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه فرا خواند.ه
کیست این ؟ه
که به هر راه
ه ه ه ه ه رخ بر رخ ماه
ه ه ه ه ه ه ه می نهد
بی آن که چشم زخمی بیند
و بی هراس
از عقوبتِ خسرو
خود تقدیر خویش را
ه ه ه ه بر می گزیند
ه- نه ... ! ه
فرو گفتِ این گستاخی را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه هم
ه ه ه ه نمی توان بخشید
که بود این بنا را
ه ه ه ه ه ه ه تنها، ترسخوردگی ها
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه تضمین می کند
حریمی که هیچ دراز دستی را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه بر نمی تابد
و عشق
ه ه ه کالایی منحصر به اوست!ه
این زبان
می باید بریده باد
اگر یادی چنین
ه ه ه ه ه ه از شیرین می کند.ه







ضرب شست
ه ه ه ه ه ه ه یا تدبیر؟ه
کدام...؟ه
این سودایی جان عاشق را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
رام می کند


آتشزنه ای
که
در هر نگاه عابر می ترکد
و هیچ دامنی

ه ه ه ه ه از دراز دستی اش ایمن نیست
طرفه مستی
که تن زدنش از تمکین
ه ه ه ه تنها فرمان از شیرین می جوید
نه در کلام
ه ه ه ه ه ه ه آب چشمی خانگی دارد
و نه خفت و خیزش
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه به شیوه ی آدمی ست . ه

می پرسدش خسرو
که از کدام تیره است؟ه
سر انگشتش
ه ه ه ه ه ه به آشنایی
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه نشان می دهد.ه
و چون از پیشه اش
ه ه ه ه ه ه ه می پرسد
گویی
ه ه ه سر از فراز چرخ فراتر می برد
آنگاه که لب به عشق می گشاید
ه ه ه ه و حواله به جان می دهد .ه
این کیست ... ؟ه
با منظومه ای که هر روز
ه ه ه ه ه ه ه ه ه می گسترد
تیسفون را
ه ه ه ه به جنون می کشد
و صدای بومی اش
پنج حنجره ی انسانِ خاک را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می نوازد
کدام تدبیر
زخمی بر این شوریده می زند؟ه
که راهزنش

جز انکار عشق
ه ه ه ه ه ه ه ه قلم بر نمی دارد
اوراقی که بی چرا
ه ه ه ه ه ه ه ه ه گسیخته است.ه
تا آن بخت موروثی
از پستوی تخت
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه خود را بیازماید
این گام که سایه به نخل ها می ساید
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه خاراترین قله را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
فرو ریخته است .ه



زخم چشم بدی می خورد
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه این دل
اگر آن تیغ آخته
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه خطا کند

بالا بلند
بر چرمه ی زین
خرامیده است به تماشا
و خوش نفسی می زند
با حواسی که هفت پرده ی خرد عاشق را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه بر می افکند

آه ... ! ه
تا آن جان سودایی
که بر دهانه ی سنگی خستگی در می کند
پای افزار بر گیرد
و بر ستیغ کوه بروید
از این تاق دو ابرو
ه ه ه ه ه ه ه ه کدام خدنگ اثر می کند؟ه

پای آنچنان
ه ه ه ه ه به بخت یاری
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه قرص کرده
و سبک بر کوه
ه ه ه ه ه ه بر افراشته است
که خسرو
و خوش نشینان تیسفون را
ه ه ه ه ه ه ه ه گزیری نیست

جز این که
دندان به سنگ غرامت فرهاد بشکنند
شیرین را بگویید!ه
از پس پرده خوش به در آید !ه
و گمان از هر چه ناکامی ست
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه پاکیزه کند
که بیستون
ه ه ه ه ه از همان ضربه ی نخست
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه شکاف برداشته است.ه





باز آن صدای ناخوش
از گره کژخویی گذشت
و ریشه به جنون
ه ه ه ه ه ه ه ه ه وا گذاشت

بی آنکه بارِ فتنه
ه ه ه ه ه از خود
ه ه ه ه ه ه سبک کند
ه ه ه ه ه ه ه ه یا چرب آخوری دیگر
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه بگزیند
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه سایه بر کوه زد
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه و بر جان کوهکن پا گذاشت

چه خونی
در کاسه ی چشم شیرین می جوشد
که از آوردگاه فاتح فراتر می رود
مگر ارغنون زن رومی
ه ه ه ه ه ه ه ه به حاشا
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه پرده برگرداند
ه ه ه ه که خاک نشینان را
ه ه ه ه همه
ه ه ه ه دغدغه ای تب خیز بر می انگیزد
و رونق تیسفون را
غم خاتونِ عشق
ه ه ه ه ه ه ه بهم می ریزد

شب و شیرین
و تالاری که
ه ه ه ه ه ه کام جویانه
در عود و مجمر می سوزد
سر انگشت کیست این ؟ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه که دیدنی تر
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه کمانه می شود
و نخوتش پلک زخمی ماه را در نمی یابد!ه
آب و هوا
ه ه ه ه ه ه گویی بهم برآمده اند
و کوه به دانه ی پوکی پیوسته است
که بر تهیگاه زخمی اش
ه ه ه ه ه ه ه ه ه شباشب می روید
و رخنه ی تیشه ی فرهاد را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه بر نمی تابد!ه






شب
از شبانه ی شیرین گذشت
بی آنکه بر شکاف کوه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه درنگی کند
و راز تیشه ی عاشق را دریابد
تماشایش کنید!ه
چگونه در خرامِ خسرو
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می افروزد
و پاره های نفس را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می دوزد
کدام تاک
ه ه ه ه ه شاد
ه ه ه ه ه ه ه پیش پای گل
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می خمد
که سینه ی افق
آبگیر ستاره هاست
از شب گریستنِ فرهاد
پیمان شکن
در هیچ دایره ای سر نمی گرداند
ه ه ه ه ه ه تا گره از دامن شیرین
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه بگشاید

باربُد!ه
رهایش کن!ه
که کوهکن
ه ه ه ه ه ه ه از پشت شب
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه تماشا می کند
و گام به گام
ه ه ه ه ه ه ه ه فرود
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می آید!ه
تا پرده ای
ه ه ه ه ه دیگر
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه بپذیرد
مرگ
چه زیباتر شده است!ه
وقتی که عشق
ه ه ه ه ه ه باور از شیرین
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه بر نمی گیرد.ه

پیشتر از آنکه
ه ه ه ه ه ه شب
ه ه ه ه ه ه سقوط کند
تیغه اش
ه ه ه ه ه فرای قله
ه ه ه ه ه ه بر آمد
ه ه ه ه ه ه و طاق نما را درید
مرگ از کدام سو می وزید؟ه
وقتی که کوه سینه ی فرهاد را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه شکافت
با همان هلال قدیمی
و عشق
خواب همیشه ی شیرین را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه برید.ه




بر کدام پله ی کوه خون!ه
از مه و تاریکی
ه ه ه ه ه ریخته است؟ه

که دل در خار عشقی نامیمون
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می شکند
و هر خوابی!ه
ه ه ه ه ه سراسیمه ست

ه ه ه ه ه ه ه ه از تصرفی شوم.ه

شیرن جان!ه
ه ه ماه را از بوم خود
ه ه ه ه ه حذف نکن
ه ه ه ه ه ه و شب را
ه ه ه ه ه ه ه ه روشنتر بنشان
که این محاق
بر دست و دهان ما
ه ه ه ه ه ه ه ماندنی شده است.ه
می بینی هنوز ... !ه
ه ه ه ه ه ه ه چشم روز
خیس از این پیراهن بخون درآمیخته است

این سهمگین گرهی که بر ابروی شیرین
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه رُسته است
و استخوان می ترکاند
دریغ ...! ه
از چشم این بداندیشه
ه ه ه ه ه که دست از تیغه ی شمشیر بر نمی نهد
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه پنهان می ماند.ه
خُرد مردی
که دل آسوده
ه ه ه ه ه ه بر پاشنه ی شادی
ه ه ه ه ه ه ه ه ه به قیاس فتح
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می چرخد.ه
و غبغب اش
از طوق و کلاهش
ه ه ه ه ه ه ه بر آمده تر است
سرانگشتی که به خون عشق
ه ه ه ه ه ه ه ه ه آغشته است
پاکیزه گی اش را
ه ه ه ه ه ه با کدام گمان خام
ه ه ه ه ه ه تضمین می کند؟ه
مگر در و درگاهی که از بُنِ نفرت
ه ه ه ه ه ه ه هه ه ه ه ه ه رگ دریده اند
ه ه ه ه ه ه در سکوت فرو می خزند؟ه
و یا این نخوت
جان به سلامت خواهد برد؟ه

اگر این باد سر
می توانست دریابد
که پاچنگِ کدامین خطر کرده است
و هرگز از گزندِ عشق ایمن نیست
خود

ه ه سر به تیشه
ه ه ه ه ه ه می سپرد.ه




این
نکیساست
ه ه ه ه ه یا
ه ه ه ه ه ه شیرین
که دیدگان درشتش را
به گستره ی دریا گشوده است
و جهان را به مقیاس عشق
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه اندازه می کند
عیاری، فراسوی این شبح و سنگ
و موسیقی مرده ای که
ه ه ه ه ه ه ه در خم هر مویه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می تند!ه
کدام لحظه آیا
نکیسا
به این ترنم شیرین خواهد پیوست
پشت به آن آینه ی موهوم
ه ه ه ه ه ه و شوری دیگر تازه می کند
سایه روشنی که
از زاویه ی پنهانِ جان
ه ه ه ه ه ه ه در گذرد
و آفتاب و هوا را
به کفِ رقصی
ه ه ه ه ه بی قرار
ه ه ه ه ه ه ه بسپرد!ه




سبک و برهنه
بر انگشتی نو
ه ه ه ه ه می لغزد
و سیم
به حسی نامانوس
ه ه ه ه ه ه ه سر می زند

حجمی از قوس روشن ماه
که پلک های شب را
ه ه ه ه ه ه ه ه می پوشاند
و نت های ممنوعه را
ه ه ه ه ه ه ه ه انکار می کند
سقفِ بزرگی از آینه
ه ه ه به رنگ چشم شیرین
چنگی هزار چنگ
و غزلی پایان ناپذیر
که بر لب های پنهان جهان می شکفد
و منظره ای مهربان تر از
ه ه ه ه ه ه ه ه حافظه ی امروز
ه ه ه ه ه ه ه ه ه اختیار می کند
چه نام شیرینی دارد
ه ه ه ه ه ه ه ه ه این کرشمه
چه شیاری از عرق
ه ه ه بر پیشانی دارد
ه ه ه ه ه ه ه ه این طنین
خنیاگری
که از رگِ هر سنگ
ه ه ه ه ه ه ه ه ه می گذرد
و کمان رنگین اش
گام های خونین ما را
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می شمرد.ه



چنگی که
ه ه ه در پنجه اش
ه ه ه ه ه ه ه ه می فشارد
بافه ی هر ابری را
ه ه ه ه ه ه ه ه پس می زند

منظومه ای
ه ه ه بر آمده
ه ه ه ه از ماه نمک
ه ه ه ه و عاطفه ای تشنه
که پی به پی آفتاب
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می نهد
و در گذری تازه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می چرخد
تا زمین
ه ه به شانه ی عاشق
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه بر خیزد

آه ...ه
دریغی
ه ه ه ه هرگز مخواه!ه
ه ه ه ه ه ه ه که عشق
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه جانی فراتر است

کدام نفس !ه
ه ه ه به دَمِ ان دریا
ه ه ه ه می سوزد
ه ه ه ه ه و باز دمی نامیرا
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه می پذیرد؟ه
هزار پرده
ه ه
ه از تو
ه ه ه ه
ه بر افتاده است
و چه انبوه نام
پانوشت این دفترند
و او
ه ه هنوز
ه ه ه ه از این سپید گیسو
ه ه ه ه ه ه ه ه چشم بر نمی گیرد! ه



______________