Sunday, November 1, 2009

Robab Moheb

______________


Illustration of a Waq Waq Tree, a tree that was said to bear human fruit.
_____________________

رباب محب



رختی آویخته بر رخت آویز
صرافتِ طناب وُ بی تابیِ باد
تو رو به رویِ پنجره بنشین وُ پاسبانِ باغچه ام باش
ترسی نیست در نی نیِ چشم هات که بادامِ تلخ می شود
مهرگیا

*

لایِ شاخه ها دست هایِ مسیحائی شکلِ درخت شده اند
طناب بردار
بردارم طناب از شانه هایِ تو که گوئی درخت، نه
شده اند چوبه، خودِ چوبه ی دار

*


در کدام نقطه تلاقی می کنند طناب وُ درخت
پشتِ دیوارهایِ بلند خط می خورد نقطه ای از
سنگ هایِ روان

*


بابونه است دشت
از فاصله نمی بینیم
برایِ درخت هایِ بی طناب
گلی نمی چینم. گلی نمی چینی


*

نقطه وُ طناب وُ درخت
مهرگیا وُ بابونه وُ سبد
داری که برمی داری
صرافتِ ترس ست
بی تابیِ نی نیِ چشمهام


*

چرا دروغ گفته باشم
تلخ تر از بادام
افسونِ دام هاست - دامِ توست طناب
و خط خوردنِ نقطه هات در سبدِ خالیِ بابونه ها
و مهرگیاهی که رنگِ پایئز گرفته
با بویِ هر بهار
پشتِ هر دیوار

*


سنگی بر می دارم
سنگی بر می داری
سنگین.ه

*


از کتابِ «ر» نشر « دریا»
ه
___________________________

1 comment:

آذر کیانی said...

و اما رباب جان بعد از سلام شعرهات مثل همیشه خوبند و بار شعر رو هم اون سه سطر آخر بر دوش دارند...سنگی برمیداری( پاسبان باغچه ام باش ترسی هم نیست و نهایتا گلی هم نمی چینی) اما سنگی که برمیدارد خیلی سنگین! طناب داری که از درخت بادامهای تلخ آویزان است همان بادامهایی که بی واهمه پاسبان شان کردی...زیبا مثل خودت...

There was an error in this gadget